[A+] [x]
Aandoening: Verlamming
Stil afscheid
Jacqueline Vreugdenhil
Pagina 1

Lieve mam

Nog één keer met jou mogen praten
luisteren naar wat je zegt
woorden zullen nooit meer komen
de stilte om je heen is echt.

Nog één keer met jou mogen praten
luisteren naar wat jij bedoelt
één keer niet te hoeven raden
maar zèker weten hoe jij je voelt.

Vijf jaar terug heb ik gebeden
pijn sneed door mijn lichaam heen
pijn van onmacht vol met tranen
mamma laat ons niet alleen...

Blij omdat je bent gebleven
want jij won toen jouw gevecht
maar de moeder die ik terug kreeg
was mijn moeder niet meer echt.

Als er iets opeens verdwijnt
leer je de betekenis
leer je pas de waarde kennen
besef je plotsklaps het gemis.

Elke dag zo’n klein gesprek
al die doodnormale dingen
de veiligheid die jij me gaf
zijn nu slechts herinneringen.

Als ik kijk zie ik mijn moeder
maar gelijk zie ik véél meer
dan zie ik ook herinneringen
aan mijn moeder van weleer.

Nog één keer met je mogen praten
nog één maal als jouw kind
eventjes weer klein zijn
en vinden wat ik nu niet vind...

Nu nog ben je bij me
je lichaam warm en heel vertrouwd
woorden zijn niet altijd nodig
als ik je in mijn armen houd.

Ik ben al afscheid aan het nemen
want jij zakt steeds verder weg
je bent soms in je eigen wereld
hoort niet echt wat ik je zeg.

Ik wil nog één keer met je praten
duidelijk maken wat ik bedoel
je al mijn liefde geven
en niet alleen met m’n gevoel...

Mam, ik zal je nooit vergeten
hoe je was èn hoe je bent
je hebt zoveel gegeven
dat weet ieder die je kent.

Mam, ik wil je nog bedanken
voor al hetgeen je hebt gedaan
en het doet pijn je dit te zeggen
maar als jij wilt, mag jij nu gaan...

Nog één keer met je mogen praten
dat is wat ik vragen wil
nog één maal van jouw stem genieten
maar de werkelijkheid is stil...
~

Droom
Vannacht heb ik begraven
het donker was als licht
de zon schitterde haar stralen
warmde jouw koud gezicht.

Vannacht heb ik geluisterd
naar woorden die jij niet meer zei
ik hoorde ze van binnen
als deel van jou in mij...

Vannacht heb ik gesproken
mijn gedicht heb ik verwoord
elk deel heb jij begrepen
elk woord heb jij gehoord.

Vannacht heb ik begraven
jij lag daar in een kist
als doodstil middelpunt
net of je al iets wist.

Vannacht heb ik geslapen
mijn ogen leken dicht
van binnen was ik wakker
mijn blik op jou gericht.

Vannacht heb ik gekoesterd
ik voelde wat je zei
jouw liefde kan niet sterven
ook straks ben jij dichtbij...
~
Jacqueline Vreugdenhil
vrouw van 31 jaar, CVA met een zware
vorm van afasie en halfzijdige verlamming
Genomineerd in de categorie
niet-professionele schrijvers van gedichten,
18 jaar en ouder



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 3.0/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6