[A+] [x]
Aandoening: Dwarslaesie
Leven gevouwen in een kort gedicht
Y.A.L. Wolfert
Pagina 1

Vernauwd bestaan

~ I ~
Mijn leven is versmald tot beelden
in een spiegel, omlijst door een metalen
rand: miniatuur van de stad Leiden;
portretten van bezoekers en aan de wand
enkele wenskaarten.
De miniatuur van Leiden is mij dierbaar,
wisseling van dag en nacht, van zon
en regen; vlakbij kerken en molens
en in de ruimte, wazig nu, de wegen
die leiden naar een ver verschiet.

Er boven de hemel, vol wilde wolken of
juist strak blauw, een altijd wisselende
stemming. Hier ben ik vrij, zeil uit
op wolkenschepen, dromend zonder remming
over geluk aan een onbekende kust.
Mijn smalle leven wordt hier weer verbreed
door de spiegels waar ik urenlang in
kijk. Mijn horizon verwijdt zich tot de
wereld. Zo overleef ik in mijn dromenrijk,
de zware druk van dit vernauwd bestaan.
~
~ II ~
Bezoek, spiegels bijgesteld, stoelen
verschoven. De miniatuur van Leiden
maakt plaats voor een portret. We moeten
wennen aan elkaar, mijn smalle leven
weerkaatst ook in een spiegel boven ‘t bed.
Beschroomdheid, onzekerheid, mededogen,
krijgen afwisselend de nadruk, al naar
gelang de aard van degene die komt. Men vraagt
zich af: ‘Hoe moet het zijn om zo te leven,
raak je niet snel uitgeblust en afgestompt?’
Dan breekt het ijs, we lachen om een grapje,
een alledaags gesprek; De wereld draait
terug naar heel gewoon. Daaronder ligt
soms iets nieuws, iets heel verrassends,
Vriendschap, warmte, begrip zonder vertoon.
Zo wordt mijn smalle leven dan opnieuw
verbreed door de spiegels waar ik urenlang
in kijk. Mijn horizon verwijdt zich door
de ander, zo overleef ik in het smalle rijk
van bed en spiegels mijn vernauwd bestaan.
30 mei tot 3 september 1994, afd. reumatologie,
gebouw 1, kamer 36, AZL Leiden.
~
Glazen stolp

Dagen kruipen traag voorbij, elke
dag grijs als de vorige. Leven
onder een glazen stolp, geluiddicht,
luchtdicht afgesloten. Liefde,
blijheid, geluk, vergeten woorden,
lege schelpen van gevoel. Glimlach
tegen de muren van de kamer,
oefen opgewektheid voor een schaarse
bezoeker. Zeg maar: ‘Met mij gaat het
prima, nee, ik weet hoe druk het juist
nú is.’ Dan is er weer de glazen
stolp, geluiddicht, luchtdicht afgesloten.
Bid: - Geef mij weer kracht en moed, laat mij
dit glas van binnenuit breken.
Geef mij licht en lucht, een enkel teken,
dat er ‘n weg is om verder te gaan -.
oktober 1995
~
Twijfel

Zo hard gewerkt, zo zwaar gestreden,
zo moe, en zo vervuld van twijfel,
de dag stralend van goud, maar ‘k weifel,
bij elke keuze, zonder de reden
te weten van dit steeds grauwer heden.
Oktober omhult mij met een laatste dag
van glans, voordat het licht nu sterven mag,
de herfst samensmelt met het verleden.
Hoe moeizaam ook de weg die ik nu ga,
ik weet, ondanks mijn twijfel: ik besta!
oktober 1995
~
Droomwens

Luchtig en lichaamloos wil ik leven,
als een vlinder dansend in het licht
niet aard’ gebonden zijn maar zweven.
Gedragen door zon, zonder gewicht
of binding aan wat dan ook op aarde,
gewiegd door de wind, gekust door de dauw,
bedwelmd door de bloesems in bloeiende gaarden
en de hemel boven mij, zomersblauw.
In dromen slechts, kan ik dit beleven
want mijn lichaam bindt mij zo aardezwaar
en spot met mijn streven naar vrijheid en leven.
Tussen drempels gevangen en scheefgegroeid, maar
in mijn dromen zweef ik omhoog van de aarde
luchtig en lichaamloos in het licht,
getooid met de bloesems van bloeiende gaarden
in de zonneschijn dansend, zonder gewicht.
~
Gebed

- Mijn handen zijn van hout, bijna onbruikbaar
maar ik heb ze dagelijks nodig.
Geef mij geduld om steeds weer om hulp te vragen.
Maak mij niet bitter en onverdraagzaam.
Leer mij in deze, voor mij, nieuwe wereld leven.
Pas nu begrijp ik hoe gemakkelijk ik alles deed;
hoe ik zonder nadenken mijn eten at, mijn neus snoot.
Help mij om een nieuwe weg te vinden.
Leer mij de drempels te overwinnen en
als dat niet kan ze te aanvaarden.
Leer mij geduld en begrip, verklaar iets van het ‘waarom’.
Laat mij geloven dat mijn leven nog zin heeft.
Geef dat sommige mensen mij nog kunnen zien
zoals ik echt ben, een gewoon mens, verborgen
achter de vermomming van mijn handicap.
Hunkerend naar liefde, begrip, vriendschap.
Geef dat zij mij aanvaarden zonder medelijden;
dat ik niet alleen een goed doel voor anderen ben,
waarmee zij hun eigen gezondheid en geweten afkopen,
maar gewoon mijzelf, een mens - .
~
Licht

De nacht vol dromen, vol onzekerheid,
vol pijn en vol verlangen,
dekt mij met een donkere deken
bezaaid met mijn diepste wensen
die nu als sterren schitteren.
Wensen die een melkweg vormen
van mij en van mijn dromen
naar het licht.
november 1995
~
Onvrede

Geluk? Hoezo?
wat ik ook doe, het valt verkeerd uit.
Als een egel opgerold, alle stekels uit,
probeer ik te overleven
in een dwangbuis van onvrede.
Mijn leven, binnenstebuiten gekeerd,
zit me te krap.
~
Muren

Rug tegen de muur, sta ik en vecht
om te overleven.
Vóór mij een spiegel, waarin ik alleen
mijzelf zie en de ...



Beoordeel dit verhaal:
  • Huidige rating: 2.8/5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Huidige waardering: 6