Aandoeningen

Auteurs

Verhalen

Gastenboek

Boeken

Gastenboek

Terugkomend op mijn vorige bericht kan ik meedelen dat ik na 23 jaar mijzelf voor 100% uit de WAO ben op eigen initatief en het aangaan van een bezwaarprocedure. De uitspraak staat op onze website: www.fibromyalgie-vlaned.nl Ik werk 32 uur per week zonder probleem dankzij Prof.Dr. Bauer.

Bericht van: Maria
Geplaatst: 11 January, 2012

Binnenkort op deze site het verhaal van anthony68.... Inleiding; Dit is mijn verhaal, het verhaal van Michael. Michael, die graag de positieve kant van het leven ziet en tegelijkertijd heimwee naar de hemel heeft. Michael, die fantasie en werkelijkheid steeds slechter van elkaar kan scheiden. Michael, die last heeft van DPS (Disfunctional Perception Syndroom) en depressies, maar blijft vechten voor zijn eigen geluk. Michael, die door een foute diagnose een paar jaar van zijn leven heeft verloren. “Lotgenoten”, zegt Michael: “Wees helder en duidelijk in je communicatie naar psychiaters. Zeg ze alles wat je voelt, denkt en ziet. Laat niets achterwege. Alleen dan is het mogelijk om een goede diagnose te stellen. Wees niet bang voor de experimenten met medicatie. Die zijn nodig om de juiste soort met zo min mogelijk bijverschijnselen te vinden. Weet dat het moeilijk is om de juiste diagnose te stellen. Weet dat een diagnose soms wordt bijgesteld. Andere lotgenoten krijgen keer op keer een andere diagnose te horen. Wees assertief in je streven naar een gezond leven, zo assertief als het maar kan. Michael wil psychiaters het volgende vertellen: “Ga niet voetstoots uit van wat iemand vertelt. Lees ook zijn of haar dossier”. Bij Michael ging de psychiater er na de tweede psychose vanuit dat de depressieklachten het gevolg waren van de bijwerkingen. Hij controleerde het niet en negeerde de vragen van Michael. Na de eerste psychose was een dubbele diagnose geconstateerd en werd Michael behandeld tegen DPS (Disfunctional Perception Syndroom) en tegen depressie. De psychiater die Michael behandelde na de tweede psychose wees dit van de hand. Hij noemde de depressie “negatieve symptomen”. Niemand is perfect, ook een hulpverlener niet. Michael wil zeker niet met een vingertje wijzen. Wel hoopt hij dat dit verhaal, zijn verhaal, verdere slachtoffers van foute of dubbele diagnoses voorkomt. Het kostte Michael vijf jaar van zijn leven. Die verloren jaren krijgt hij niet meer terug. Door zijn ervaring is Michael inmiddels een cliëntdeskundige. Dat houdt in dat hij zijn ervaringen inzet om anderen te ondersteunen. Michael hoopt dat dit verhaal mensen helpt om hun eigen weg weer te bewandelen. Want ook met een ”dubbele diagnose” kun je succesvol zijn. “Waar je niet dood van gaat, maakt je alleen maar sterker” “Michael, valt het leven zo tegen?” vraagt een warme, zorgzame stem. Michael knippert met zijn ogen. Hij ziet een schitterend wit licht dat veel liefde en warmte uitstraalt. Hij wil het grijpen, er in ronddobberen. Niets is meer belangrijk, alleen het hier, het nu. Dan ziet hij een schim. Als een Engel. Of toch niet. “Wie ben je? Wat wil je?” Flitsen van zijn leven als Engel schieten voorbij. “God?”, vraagt hij zachtjes. “Ja jongen”, antwoordt de stem. “God, waar ben ik?” Voorzichtig kijkt hij rond. Zijn hoofd tolt. Soms ziet hij een weg, een auto totaal verkreukeld. Glanzend witte muren, bijna steriel. Dan die warmte. Zachtheid, het felle licht. “Hier wil ik zijn”, denkt Michael. “Hier wil ik blijven.” De stem klinkt verbaasd als hij zegt “Wil je dat werkelijk, Michael? Kom je terug op onze afspraak?” Nu ziet Michael de figuur tegenover hem scherper. “Je bent mijn Beschermengel, mijn popidool.” De Beschermengel knikt en zegt “Op jouw levenspad ben ik bij je, altijd, overal”. Michael twijfelt en zegt dan verstikt door de herinnering die oplaait: “Het was mijn keuze. Ik wilde graag mens worden. Ik wilde naar de aarde.” Een snik welt op uit zijn keel. De warme stem die niet lijkt te horen bij de Beschermengel zegt “Ik ben blij dat je het je herinnert. Je wilde naar de aarde, weten wat het was om mens te zijn. De uitdaging van de hoofdzonden het hoofd bieden, verlokkingen weerstaan, moeilijkheden overwinnen. Groeien.” De warme, diepe stem, vol liefde, zwijgt even. “Je stapte letterlijk met twee benen de wereld in. Een ietwat ongebruikelijke geboorte, weliswaar. Maar ik vond het echt bij je passen”, lacht de stem zacht en toegeeflijk. “Ik gaf je een opdracht mee. Je moest je eigen weg vinden, ondanks het menselijk lijden. Je zou uitdagingen krijgen om te groeien als mens.Nu denk ik dat de menselijke uitdagingen te zwaar voor je zijn. Je hoort de stem van je ziel niet meer.” De stem zwijgt, maar de Beschermengel zegt “Je hebt net een ongeluk gehad. Aan jou de keuze: je weg vervolgen op aarde en je missie vervullen, hier in de hemel blijven of bedenktijd nemen waarna jekunt besluiten wat het wordt?” Michael denkt na. Het is hier zo verleidelijk. Dan schudt hij zijn hoofd. “Nee, ik ben nog niet klaar. Ik wil het leven leren leven . Mag ik terug? Laten zien dat ik beter kan dan dit?”, vraagt hij timide. De Beschermengel begint te grijnzen en de stem zegt: “Natuurlijk, mijn jongen, natuurlijk. Zoek naar je eigen kracht, accepteer het leven zoals het is, werk aan je zelfvertrouwen.” De Beschermengel fluistert “Ik waak over je. Ik begeleid je wanneer het echt nodig is. Ik geloof in je.” Terwijl de woorden verdwijnen in de mist, trekt een waas van pijn door het lijf van Michael. Verdoofd gaat hij zitten. Hij is gebutst en gehavend, maar hij leeft nog. Een ambulance staat met knipperende lichten naast zijn auto. Oh nee, zijn moeders auto, in puin gereden. Shit, dit gaat hem geld kosten! Epiloog “Herinner je je eerste echte klant nog?” De stem van God brengt een lang vergeten herinnering naar boven. “Ja, via Renate, een jonge vent die vocht tegen het GGZ-systeem. Ik ging met hem aan de slag met het 5 G schema (gebeurtenis, gedachte, gevoel, gedrag, gevoelmodel). Eerst wilde hij er niets van weten. Gevoel was niet zijn ding. Toch wist ik tot hem door te dringen, kon hem helpen, bracht balans in zijn leven. Wat voelde ik me goed.” Glimlachend kijkt Michael naar boven. “Toen wist ik dat mijn missie op aarde zou slagen.” “Geslaagd ben je zeker, Michael. Het leven was niet gemakkelijk. Je hebt alle uitdagingen uiteindelijk overwonnen. Je werd sterker en stabieler dan ooit. Ik ben trots op wat je hebt bereikt.” Michael grijnst tevreden, ziet de glans van de hemel en laat het leven dan rustig los. Hij gaat naar de hemel waar zijn vrouw, zijn ouders en zijn vrienden hem met open armen opwachten. “Welkom thuis, Michael.” Michael geniet van de hemel en van de Engelen. Hij wil hier altijd blijven. Hij is thuis. Eindelijk rust. Na een tijdje bekruipt hem een gedachte. Hoe zou hij het er de volgende keer vanaf brengen? Hij kijkt neer op de aarde en denkt: “Ik verlang naar het avontuur van het leven. Ik verlang naar het mens zijn.” Zijn besluit staat vast. Hij ruilt zijn Engel zijn in voor het mens zijn. Het is de glans van het leven die hem bekoort. Zou God hem begrijpen?

Bericht van: anthony68
Geplaatst: 1 September, 2011